در بحث گذشته شواهدي را ذكر كرديم بر اينكه مراد از معيشه‌ي ضنك همان عذاب قبر است و مراد در اين عالم دنيا نيست. باز يكي از روايات ديگري كه وارد شده اين روايتي است كه در جلد 53 بحار الانوار باب الرجعة باب 29 صفحه 39 از تفسير علي بن ابراهيم قمي نقل مي‌كند؛ معاوية بن عمار مي‌گويد به امام صادق(ع) عرض كردم «قول الله فإن له معيشةً ضنك» چيست؟

يکي از آيات شريفه‌اي که به قضيه‌ي مهدويت تأويل برده شده؛ آيات 73 تا 76 سوره‌ي مبارکه‌ي مريم خصوصاً آيه‌75 است.

بحث در رواياتي است كه خصوصياتي را از عذاب قبر و بالخصوص از فشار قبر و اسباب عذاب قبر را بيان كرديم. روايتي در جلسه گذشته خوانديم از اميرالمؤمنين(ع) كه در جلد ششم بحار صفحه 222 آمده؛ اميرالمؤمنين فرمود «عذاب القبر يكون من النميمة و البول و عزب الرجل عن أهله»

یکی از آیاتی که در موضوع مهدویت باید مورد بحث قرار بگیرد آیات شریفه‌ی 93 تا 98 سوره‌ی کهف است؛ که مربوط به قضیه‌ی ذو القرنین و یأجوج و مأجوج مي‌باشد